Straingebaseerde

Straingebaseerde verwijst naar benaderingen, criteria en analyses die bij het modelleren en evalueren van materiaalgedrag de vervorming (strain) als uitgangspunt nemen in plaats van de spanningsstaat. In de praktijk wordt vervorming gebruikt als de primaire variabele in constitutieve modellen, in proefopstellingen en in vermoeiheids- en breukcriteria.

Kenmerken en methoden: veelvoorkomende voorbeelden zijn de strain-life (ε-N) benadering voor vermoeidheid en criteria die zijn gebaseerd op vervormingsenergie of op strain-accumulatie. Metingen worden vaak gevoed door strain gauges, extensometers of digital image correlation (DIC) om strainvelden lokaal en/of volledig te vastleggen. Deze informatie vormt de input voor modellen en criteria die schade, vervorming of levensduur voorspellen.

Voordelen en beperkingen: een straingebaseerde aanpak biedt directe relatie met plastische vervorming en schadeontwikkeling, vooral bij materialen en loading-scenario’s waar spanningsconcentraties minder voorspellend zijn. Nadelen omvatten de behoefte aan nauwkeurige strainmeting, complexere constitutieve modellen en mogelijke gevoeligheid voor meetruis en kalibratie. De toepasbaarheid hangt af van materiaal, belastingsvorm en gewenste output.

Toepassingsgebieden: straingebaseerde benaderingen komen veel voor in vermoeidheidsanalyse, structurele integriteit en materialenonderzoek in sectoren zoals luchtvaart, auto-industrie en civiele techniek. Ze worden ingezet waar vervorming een meer directe indicator is voor schade of levensduur dan spanning alleen. Zie ook strain-life benadering en strain-energy criteria.