Sjálfsónæmissjúkdómar

Sjálfsónæmissjúkdómar eru langvinnir sjúkdómar þar sem ónæmiskerfi líkamans ræðst að eigin frumum og vefjum. Venjulega ver varnarkerfi líkamans gegn sýkingum og framandi efnum. Við sjálfsónæmi ruglast ónæmiskerfið og sér eigin líkamsstarfsemi sem ógn og byrjar að eyðileggja heilbrigðar frumur.

Orsakir sjálfsónæmissjúkdóma eru ekki að fullu skiljanlegar, en talið er að samspil erfðaþátta og umhverfisþátta, svo sem sýkinga eða ákveðinna lyfja, geti ýtt undir þróun þeirra. Þessir sjúkdómar geta haft áhrif á fjölmarga líkamshluta, þar á meðal liði, húð, nýru, hjarta, lungu og taugakerfi.

Einkenni sjálfsónæmissjúkdóma eru fjölbreytt og fer eftir því hvaða líffæri eða vefir eru fyrir barðinu. Algeng einkenni geta verið þreyta, hiti, liðverkir, útbrot og verkir. Dæmi um algenga sjálfsónæmissjúkdóma eru iktsýki, rauð kambur (lupus), skjaldvakabólga (Hashimoto's thyroiditis) og MS-sjúkdómur (multiple sclerosis).

Engin lækning er til við sjálfsónæmissjúkdómum, en meðferð miðar að því að draga úr einkennum, hægja á framgangi sjúkdómsins og bæta lífsgæði sjúklinga. Meðferð getur falið í sér lyf sem deyfa ónæmiskerfið, bólgueyðandi lyf eða önnur sérhæfð lyf sem miða að því að draga úr áhrifum sjúkdómsins á ákveðna líkamshluta. Reynslan af sjálfsónæmissjúkdómum er einstaklingsbundin og krefst oft samvinnu sjúklings og lækna til að finna réttu meðferðina.