sjálfsónæmissjúkdómum

Sjálfsónæmissjúkdómar eru sjúkdómaflokkur þar sem ónæmiskerfi líkamans ræðst á eigin frumur og vefi. Venjulega verndar ónæmiskerfið okkur gegn sýkingum og sjúkdómum með því að greina og ráðast á framandi innrásarher, svo sem bakteríur og veirur. Hins vegar, við sjálfsónæmissjúkdóma, missir ónæmiskerfið getu sína til að greina muninn á eigin frumum og framandi efnum, og byrjar að framleiða mótefni sem ráðast á líkamann sjálfan.

Orsakir sjálfsónæmissjúkdóma eru oftast óljósar, en talið er að samspil erfðaþátta og umhverfisþátta valdi þeim. Þættir eins og sýkingar, ákveðin lyf og geislun geta ýtt undir sjúkdóminn hjá fólki sem er arfgengt viðkvæmt. Sjálfsónæmissjúkdómar geta haft áhrif á fjölbreyttar líkamshluta, allt eftir því hvaða frumur eða vefir ónæmiskerfið ræðst á. Dæmi um sjálfsónæmissjúkdóma eru iktsýki, rauð kambur, sykursýki af tegund 1 og MS-sjúkdómur. Einkenni sjúkdómanna eru mjög fjölbreytt og geta verið almenn eins og þreyta, hiti og liðverkir, eða sérstök fyrir þann líkamshluta sem fyrir verður. Greining felur oft í sér blóðrannsóknir til að greina mótefni, auk annarra rannsókna eftir þörfum. Meðferð miðar oft að því að draga úr bólgu og verkjum, og hamla ónæmiskerfinu til að draga úr árásum á eigin vefi, en lækning er sjaldgæf.