Rentgenem

Rentgenem, w języku polskim forma narzędnikowa rzeczownika rentgen, odnosi się do promieniowania rentgenowskiego oraz technik obrazowania wykorzystujących je. Promieniowanie rentgenowskie to promieniowanie elektromagnetyczne o bardzo krótkiej długości fali (ok. 0,01–10 nm) o dużej zdolności przenikania tkanek i narządów ludzkiego ciała. W diagnostyce służy do tworzenia obrazów kości, narządów i tkanek; różne materiały absorbują promieniowanie różnie, co pozwala uzyskać kontrasty na zdjęciach.

Odkrycie promieniowania rentgenowskiego przypisuje się Wilhelmowi Conradowi Röntgenowi, który w 1895 roku zauważył, że promieniowanie emitowane przez rurkę rentgenowską przenika przez materiały i tworzy widoczny obraz na ekranie fluorescencyjnym. Odkrycie zapoczątkowało rozwój radiografii i radiologii, i doprowadziło do licznych zastosowań w nauce. W 1901 Röntgen otrzymał Nagrodę Nobla.

Zastosowania obejmują przede wszystkim diagnostykę medyczną: radiografię, fluoroskopię i tomografię komputerową, a także przemysłową kontrolę jakości materiałów oraz badania naukowe. Wykorzystuje się techniki cyfrowe i detektory półprzewodnikowe; dawki ekspozycji są monitorowane, aby ograniczyć ryzyko dla pacjentów i personelu.

Bezpieczeństwo jest kluczowe: promieniowanie rentgenowskie jest jonizujące i może powodować uszkodzenia komórek. Dlatego stosuje się osłony, ograniczanie dawki i zasady ALARA (As Low As Reasonably Achievable). Szczególną ostrożność przykładamy do dzieci, kobiet w ciąży oraz pracowników pracujących blisko aparatów rentgenowskich.