Przeciwwilgociowe

Przeciwwilgociowe odnosi się do środków i materiałów stosowanych w budownictwie w celu ograniczenia przenikania wilgoci do budynków. Termin obejmuje zarówno warstwy przeciwwilgociowe, które blokują wilgoć z gruntu lub z otoczenia, jak i powłoki oraz impregnaty ograniczające przenikanie pary wodnej i wody. W praktyce wyróżnia się dwa główne kierunki: ograniczanie podciągania kapilarnego i zabezpieczenie przed wodą pod ciśnieniem, czyli hydroizolację.

Najczęściej stosowane rozwiązania to: warstwa przeciwwilgociowa (DPC) lub folia/membrana przeciwwilgociowa (DPM) umieszczane w obrębie fundamentów i ścian piwnic; chemiczne iniekcje przeciwwilgociowe (polimerowe, cementowe) w przypadku wilgoci w ścianach; powłoki i zaprawy przeciwwilgociowe na zewnętrznych lub wewnętrznych powierzchniach; membrany bitumiczne lub poliuretanowe; impregnaty hydrofobowe. Często stosuje się także paroszczelne i paroizolacyjne warstwy pod posadzką oraz odpowiednie systemy odwodnienia terenu.

Zastosowanie obejmuje piwnice, fundamenty, ściany i tarasy. W nowym budownictwie i w remontach istotne jest ograniczanie wilgoci i zapobieganie pleśni oraz zniszczeniom spowodowanym przez wilgoć. Dla skuteczności ważna jest odpowiednia kombinacja metod: zewnętrzna hydroizolacja, wewnętrzne powłoki ochronne, a także właściwa wentylacja i odpowietrzenie pomieszczeń.

Normy i zalecenia: praktyki przeciwwilgociowe powinny być zgodne z lokalnymi normami budowlanymi i standardami dotyczącymi hydroizolacji. Prace powinien wykonywać wykwalifikowany wykonawca, z uwzględnieniem rodzaju konstrukcji, warunków gruntowych i klimatu. Regularna kontrola stanu zabezpieczeń ogranicza ryzyko nawodnień i ubytków strukturalnych.