Mesokontekst

Mesokontekst to pojęcie używane w naukach społecznych i językoznawstwie, opisujące średni poziom kontekstu komunikacyjnego, który leży między mikro-kontekst a makro-kontekst. Obejmuje instytucje, organizacje, społeczności i sieci, które kształtują znaczenia, normy komunikacyjne i praktyki dyskursywne w danej grupie.

Do mesokontekstu zaliczamy normy językowe w danej instytucji (np. w szkole, firmie), genre i konwencje specyficzne dla danej społeczności zawodowej; role społeczne, władza i ograniczenia organizacyjne, które wpływają na to, jak ludzie komunikują się w określonych sytuacjach. Mesokontekst jest modyfikowalny i dynamiczny; jest mniej oczywisty niż mikro-kontekst, ale bardziej ograniczony niż makro-kontekst.

Badaczy interesuje, gdyż wpływa na sposób, w jaki teksty są tworzone i interpretowane, a także na skuteczność przekazu w translacji, edukacji czy polityce. W translacji mesokontekst obejmuje oczekiwania odbiorców, branżową terminologię i konwencje gatunkowe. W naukach o komunikacji i socjolingwistyce mesokontekst służy analizie sposobów, w jakie organizacje i grupy tworzą wspólną interpretację.

Przykłady: szkoła jako mesokontekst kształtuje styl wypowiedzi uczniów i nauczycieli; miejsce pracy wpływa na żargon i formalność; środowisko zawodowe kształtuje praktyki dyskursywne w negocjacjach i raportowaniu.

Podsumowanie: mesokontekst jest pośrednim, społeczno-językowym poziomem kontekstu, łączącym mikro-dynamikę z makro-kontekstem i stanowiącym ważny czynnik w analizie komunikacji.