Meginnæringarefni

Meginnæringarefni, oft kallað megin næringarefni, eru næringarefni sem lífverur þurfa í töluvert stærra magni en önnur næringarefni til að halda eðlilegri vexti, efnaskiptum og heilsu. Hugtakið er notað bæði í líffræði og jarðrækt til að aðgreina þau efni sem eru nauðsynleg í miklum mæli frá þeim sem eru notuð í minni mæli eða sem smávægileg sölt.

Í mönnum er meginnæringarefni oft talin fimm: vatn, kolvetni, prótein og fita sem veita orkugjafa og byggingarhluta fyrir líkamann. Vatn er grundvöllur efnaskipta og vökvajafnvægis, en kolvetni, prótein og fita útvega næringu og orku. Dagleg þörf er einstaklingsbundin og háð aldri, kyni, hreyfingu og heilsu.

Í plöntum eru meginnæringarefni almennt flokkuð sem N (nitur), P (fosfur) og K (kalíum) sem primær meginnæringarefni, þ.e. þau eru nauðsynleg í stórum mæli. Ca (kalsíum), Mg (magnesíum) og S (súlfúr) eru talin secondary macronutrients og gegna lykilhlutverkum í byggingu frumna, stafrænu stöðugleika og efnaskiptum. Að auki er úrval annarra næringarefna nauðsynlegt fyrir ýmsa ensím- og vefjaframleiðslu.

Skortur meginnæringarefna leiðir til einkenna sem auðkennt er í plöntum með lakari vexti og lit, og í mönnum með vanrækslu á orkuefninu og byggingarhluta. Meðferð felst að mæla næringarstig, þétta eða breyta áburði í jarðvegi eða að stilla fæðubjóðir í samræmi við ráðlagðar dagskrár. Meginnæringarefni eru grundvöllur efnahags- og lífverkmi og mikilvægt fyrir bæði náttúru og landbúnað.