Doelbudgettering

Doelbudgettering is een begrotingsmethode waarbij middelen worden toegewezen op basis van specifieke doelstellingen en gewenste resultaten, in plaats van louter historische uitgaven of incrementele verhogingen. Het doel is om de begroting expliciet af te stemmen op strategische prioriteiten en meetbare prestaties.

Kernconcepten zijn onder meer doelstellingen, prestatie-indicatoren (KPIs) en een budgetallocatie per doel. Het proces omvat monitoring, evaluatie en bijsturing op basis van behaalde resultaten en veranderende omstandigheden.

Het proces omvat doorgaans: bepalen van strategische doelen; afleiden van meetbare subdoelen en KPI’s; inschatten van benodigde middelen per doel; toewijzen van budget per doel; vaststellen van mijlpalen en rapportage; volgen van voortgang en bijsturen waar nodig.

Doelbudgettering wordt toegepast in de publieke sector, bij non-profitorganisaties en in het bedrijfsleven. Soms wordt het aangeduid als prestatiebegroting of doelgebaseerde begroting en kan het complementair zijn aan andere methoden zoals zero-based begroting of incrementele begroting.

Voordelen zijn onder meer betere afstemming van middelen op strategische doelen, meer verantwoording en gerichtheid op resultaten. Nadelen kunnen bestaan uit hogere complexiteit, de behoefte aan betrouwbare data en risico’s van kortetermijnfocus of doelconflicten tussen afdelingen.