Cynkowanie

Cynkowanie to proces pokrywania powierzchni metalowych warstwą cynku w celu ochrony przed korozją. Najczęściej stosuje się dwie techniki: cynkowanie ogniowe (hot-dip galvanizing) oraz cynkowanie elektrolityczne (elektrogalwanizacja).

Cynkowanie ogniowe polega na zanurzeniu elementu w kąpieli stopionego cynku o temperaturze około 450°C, co tworzy trwałą i grubszą powłokę. Cynkowanie elektrolityczne nanoszone jest elektrochemicznie w roztworze znajdującym się w elektrolycie, co daje cieńszą i bardziejjednorodną powłokę. Obie metody mają na celu ochronę stalowych elementów przed korozją.

Ochrona wynikająca z cynkowania działa na dwojaki sposób: po pierwsze stanowi barierę mechaniczną ograniczającą dostęp korozji, po drugie cynk jest aktywnie bardziej elektrochemicznie reaktywny niż stal, więc w przypadku uszkodzeń powłoki cynk koroduje zamiast stali (efekt katodowy). W trakcie korozji powstają związki cynku, które wzmacniają ochronę; czasami na powierzchni pojawia się biały nalot zwany białą rdzą.

Zastosowania cynkowania są szerokie: elementy konstrukcyjne i budowlane, pręty zbrojeniowe cynkowane, rury stalowe, profile, blachy, gwoździe i śruby, a także wyroby ogrodzeniowe. Dzięki stosunkowo niskim kosztom i długiej trwałości powłok cynkowych, cynkowanie jest powszechną metodą ochrony antykorozyjnej.

Właściwości i standardy powłok cynkowych zależą od metody i grubości powłoki. Grubość powłoki w cynkowaniu ogniowym zwykle wynosi około 40–100 μm, w elektrogalwanizacji – 5–25 μm. Prace powinny być wykonywane zgodnie z odpowiednimi normami, na przykład ISO 1461 dla galvanizacji wyrobów stalowych. Regularne kontrole zapewniają ochronę zgodną z warunkami środowiskowymi i użytkowymi.