szyfrów

Szyfrów w kryptografii odnosi się do zestawu reguł służących przekształcaniu jawnego tekstu w tekst zaszyfrowany, najczęściej z wykorzystaniem klucza. Celem szyfrów jest ukrycie treści przed nieuprawnionymi odbiorcami i utrzymanie poufności przekazu.

W kryptografii wyróżnia się szyfry symetryczne i asymetryczne. W szyfrach symetrycznych ten sam klucz służy do zaszyfrowania i odszyfrowania danych; w szyfrach asymetrycznych używa się pary kluczy: klucza publicznego do szyfrowania i klucza prywatnego do odszyfrowania. Współczesna kryptografia rozróżnia także szyfry blokowe i strumieniowe, które różnią się sposobem przetwarzania danych w czasie.

Historia szyfrów obejmuje od najprostszych konstrukcji w starożytności, takich jak szyfr Cezara, po szyfry podstawieniowe i polialfabetyczne. W XX wieku pojawiła się Enigma, która wprowadziła mechaniczne metody szyfrowania i stała się symbolem wysiłków nad złamaniem szyfrów wojennych. Współczesność opiera się na kryptografii klucza publicznego (np. RSA, ECC) oraz szyfrach symetrycznych (np. AES, 3DES), które stanowią podstawy bezpiecznej komunikacji i ochrony danych.

Zastosowania obejmują zabezpieczenie komunikacji w Internecie (TLS/HTTPS), podpisy cyfrowe, uwierzytelnianie oraz ochronę danych podczas przechowywania i przesyłania. Skuteczność szyfrów zależy od siły algorytmu, długości klucza i ochrony kluczy przed wyciekiem. W praktyce stosuje się także polityki zarządzania kluczami, rotację kluczy i audyty bezpieczeństwa.