snaarinstrument

Snaarinstrumenten zijn muziekinstrumenten waarin het geluid hoofdzakelijk voortkomt uit trillende snaren. De snaren kunnen gespannen zijn langs een klankkast of resonator die als luidspreker fungeert. De trillingen worden opgewekt door te tokkelen of plukken, te bowen of te slaan of te hameren; soms gebeurt het geluid via mechanische activering zoals bij een piano. In de organologie behoren snaarinstrumenten tot de groep chordophones.

De grootste onderverdeling is functioneel naar speelwijze: plukinstrumenten zoals gitaar, luit, harp, kantele en saz; strijkinstrumenten zoals de viool-, altviool-, cello- en contrabasfamilie (en traditionele varianten als erhu, morin khuur); en geslagen of gehamerde snaarinstrumenten zoals piano, hammered dulcimer en cimbalom. Er bestaan ook snaarinstrumenten die met een slagplaat of klopwerk worden bespeeld.

Constructie en klank: Het materiaal van snaren, de spanning, de klankkast en het ontwerp van het toets- of fretboard beïnvloeden toon en sustain. Sommige instrumenten hebben frets en halve tonen, andere zijn fretloos. Moderne snaarinstrumenten maken vaak gebruik van akoestische klankkasten of brengen geluid via elektronica en versterking.

Historische context: Snaarinstrumenten komen wereldwijd voor en hebben een centrale rol gespeeld in zowel klassieke als volksmuziek. Ze ontwikkelden zich verschillend per cultuur en tijdperk; ze vormen vaak de kern van melodie en harmonie in ensembles en solistische muziek. Tegenwoordig zijn ze prominent in vele genres zoals klassiek, folk, jazz en populaire muziek, vaak met moderne versterking.