ratifikimit

Ratifikimi është akti ligjor në të cilin një shtet shpreh me qartë dhe teresisht vullnetin për t’u lidhur me një akt ndërkombëtar ose me një ndryshim kushtetues, duke e bërë detyrim zyrtar për qeverinë dhe sistemin juridik të vendit. Në kontekst ndërkombëtar, ratifikimi vërteton miratimin e një shteti për një traktat, një marrëveshje ose një ndryshim të tij dhe shpesh duhet të ndodhë pas një faze negociuese dhe të një nënshkrimi.

Procesi tipik përfshin negociata, nënshkrim të traktatit dhe më pas procedura të ratifikimit brenda vendit. Nënshkrimi tregon vullnetin për t’u lidhur, por nuk është domosdoshmërisht i detyrueshëm ndërkombëtarisht derisa të kalojë ratifikimi sipas legjislacionit vendas. Pas miratimit të ratifikimit nga organet kompetente, akti i ratifikimit shpallet dhe traktati mund të hyjë në fuqi sipas kushteve të tij, të cilat mund të varen nga numri i shteteve që e kanë ratifikuar apo nga një afat i caktuar.

Roli i institucioneve ndryshon nga vendi në vend. Në shumë shtete, ratifikimi kërkon miratimin e një legjislative apo parlamenti; në të tjerët, ekzekutivi mund të japë ratifikimin me ose pa miratimin parlament, shpesh me mundësinë e një referendumi. Dallimi kryesor midis ratifikimit dhe hyrjes në fuqi është se ratifikimi është miratimi politik dhe juridik për të qenë palë në një marrëveshje, ndërsa hyrja në fuqi është momenti kur detyrimet ndërkombëtare fillojnë të zbatohen në praktikë.

Llojet përfshijnë traktatet ndërkombëtarë, ndryshimet kushtetuese dhe marrëveshje të ndryshme dypalëshe ose ndërprorë. Ratifikimi ndonjëherë pasqyron një angazhim afatgjatë të një shteti ndaj komunitetit ndërkombëtar.