rafmeðferð

Rafmeðferð er notkun rafstraums í læknisfræðilegum tilgangi til að hafa áhrif á taugakerfi, vöðva eða vefi. Hún nær yfir fjölbreyttar aðferðir sem miða að sársaukastjórnun, vöðvavöxt, bati í meiðslum eða bættri heilsu vefja og er oft framkvæmd með rafleiðurum festum við húð eða með innrennslutækjum. Meðferðin er sem regla hluti af fyllri meðferðaráætlun og getur farið fram í sjúkra- eða endurhæfingarstöðvum, og í sumum tilvikum á heimili með gefnu tæki.

Algengar rafmeðferðar aðferðir eru TENS (transcutaneous electrical nerve stimulation) til sársaukastjórnunar; EMS/NMES (electrical/neuromuscular stimulation) til vöðvavöxtar og endurhæfingar; interferential therapy (IFT) sem sendir rafstraum á dýpra svæði; microcurrent therapy með mjög lítilli raforku; galvanic therapy með beina rafstraumi. Sum kerfi sameina tól til að hafa áhrif á mörg svæði á sama tíma og bera mismunandi verkfæri saman í meðferðaráætlun.

Notkun rafmeðferðar er oft hluti af heildarmeðferð. Hún getur gagnast við langvarandi verk, eftir meiðsli eða aðgerð, til að örva vöðva eða bæta vefjarefni og draga úr bjúg í sumum aðstæðum. Mikilvægt er að hún sé notuð samkvæmt læknisráði og sem viðbót við aðrar meðferðir.

Rannsóknir sýna mismunandi árangur eftir aðferð og sjúkdómi. Sumar aðferðir skila marktækri verkjastjórn eða aukinni starfhæfni í tilteknum sjúkdómum, en fyrir aðra sjúkdóma eru sönnunargögnin veikari. Rafmeðferð ætti ekki að vera eini meðferðarvalmöguleikinn heldur hluti af fjölbreyttri meðferðaráætlun.

Öryggi og forvarnir: Rafmeðferð er almennt örugg þegar hún er framkvæmd af menntuðum fagfólki og með viðeigandi tækjabúnaði. Helstu aukaverkanir eru húðerting eða erting þar sem rafleiðarar hafa verið festir, og í sjaldgæfum tilvikum brennur ef rafstraumurinn er of sterkur. Ekki ætti rafmeðferð að beita nær hjartastaði eða innbyggðum tækjum án ráðgjafar fagfólks, og einstaklingar sem eru með tiltekin heilsufarsvandamál ættu að hafa áfram samráð við lækni áður en meðferð hefst.

---