radiancji

Radiancja to podstawowa wielkość radiometryczna opisująca rozkład energii wypromieniowanej lub przekazywanej w konkretnym kierunku względem powierzchni. Definiuje się ją jako stosunek dΦ do dA cos θ dΩ, czyli L = dΦ / (dA cos θ dΩ). Jednostką jest wat na metr kwadratowy na steradian (W·m⁻²·sr⁻¹). Radiancja może być określona także w postaci spektralnej Lλ, która opisuje rozkład energii na poszczególnych długościach fal i kierunkach.

Radiancja mierzy intensywność światła w sposób kierunkowy i zależy od kąta θ między normalą do powierzchni a kierunkiem promieniowania oraz od steradianów dΩ. W praktyce istnieją także warianty spektralne Lλ i Lν (dla długości fali i częstotliwości odpowiednio). Radiancja zachowuje się w optyce idealnej: w systemie bez strat i emisji radiancja promieniana i odbierana jest zachowywana wzdłuż promienia, co stanowi podstawę rozkładu energii w układach liniowych. W warunkach rzeczywistych absorbencja, rozpraszanie i emisja mogą modyfikować wartość radiancji.

Radiancja różni się od luminancji, która jest fotometrycznym odpowiednikiem radiancji. Luminancja M wykracza z całkowania radiancji Lλ z uwzględnieniem funkcji skuteczności widmowej oka V(λ): M = ∫ Lλ V(λ) dλ. Radiancja odgrywa kluczową rolę w radiometrii, fotografii, grafice komputerowej (ray tracing) oraz w zdalnym pomiarze i analityce światła źródeł i scen. Pomiar radiancji wykonuje się radiometrami i spektrometrami.