plastochinonów

Plastochinony, zwane również plastokoquinonami, są lipofilowymi chinonami pełniącymi funkcję przenośników elektronów w fotosyntetycznym łańcuchu transportu elektronów roślin, alg i sinic. Najważniejszym przedstawicielem jest plastoquinon-9 (PQ-9), którego łańcuch boczny składa się z dziewięciu jednostek izoprenoidowych. Cząsteczka składa się z hydrochinonowego rdzenia i długiego, hydrofobowego ogona izoprenoidowego, co umożliwia jej zakotwiczenie w błonach tylakoidów.

Występowanie: plastochinony znajdują się w błonach tylakoidów chloroplastów oraz w błonach tylakoidowych sinic i niektórych alg. W roślinach dominującym homologiem jest PQ-9. Cząsteczki te funkcjonują w zróżnicowanych pools, które mogą ulegać redoksowemu wahaniu w zależności od warunków świetlnych i metabolicznych.

Rola w fotosyntezie: plastochinony przenoszą elektrony między fotosystemem II a cytochromem b6f. Po zredukowaniu przez PSII stają się plastochinonolem (PQH2), a następnie oddają elektrony cytochromowi b6f i uwalniają protony do lumenów tylakoidów, co wzmacnia gradient protonowy wykorzystywany do syntezy ATP. Oprócz linii transportu linearnego, plastochinony uczestniczą w chlororespiration i w niektórych warunkach w cyklicznym przepływie elektronów.

Biogenesis i regulacja: synteza plastochinonów zachodzi w plastydach, z udziałem szlaku MEP dla części izoprenoidowej. Długość łańcucha bocznego jest określana przez specyficzne prenylotransferazy. Poziom plastochinonów jest regulowany przez światło, stan redoks i sygnały rozwojowe. Niedobory mogą upośledzać fotosyntezę i zwiększać podatność na fotoinhibicję. Plastochinony są zatem kluczowymi składnikami aparatu fotosyntetycznego i metabolizmu chloroplastów.