piaskowca

Piaskowiec to osadowa skała klastyczna powstała z cementowanych ziaren piasku o rozmiarach od drobnoziarnistych do grubnoziarnistych. Główną składową jest kwarc; w zależności od źródeł materiału mogą występować feldspaty i fragmenty innych skał osadowych. Ziarna są spajane spoiwem mineralnym, najczęściej krzemionką (SiO2) lub węglanem wapnia (CaCO3). Kolor piaskowca zależy od domieszek i spoiwa, przybierając zwykle od beżowego i żółtawobrązowego do czerwono-brązowego.

Piaskowiec powstaje w procesie litifikacji osadów piaskowych, które gromadziły się w różnych środowiskach, takich jak wody śródlądowe i morskie, plaże, delty rzeczne czy pustynne wydmy. Warstwy ulegają zagęszczaniu, a ziarna cementują się, tworząc trwałą skałę. Właściwości piaskowca, takie jak porowatość i przepuszczalność, zależą od rodzaju ziaren i spoiwa.

W zastosowaniach piaskowiec jest szeroko wykorzystywany jako materiał budowlany i dekoracyjny. Jest ceniony za łatwość obróbki i bywa używany na fasady, posadzki, rzeźby oraz elementy architektury. W geologii stanowi również cenne źródło informacji o środowiskach depozycji; różne typy piaskowców — kwarcowy, arkosowy (z feldsparem) oraz piaskowce z fragmentami innych skał — odzwierciedlają warunki sedymentacyjne, w których powstały.