nieorganiczych

Związki nieorganiczne obejmują szeroki zakres substancji chemicznych, które zwykle nie zawierają klasycznych cech związków organicznych zbudowanych wokół węgla i wodoru. W praktyce do chemii nieorganicznej zaliczamy tlenki metali (np. tlenek żelaza Fe2O3), kwasy i zasady nieorganiczne (np. H2SO4, NaOH), sole (NaCl), halogenki, a także związki koordynacyjne i minerały. W odróżnieniu od chemii organicznej, która bada głównie związki węgla, chemia nieorganiczna bada szeroki zakres związków różnych pierwiastków, w tym metali i niemetali.

Związki nieorganiczne można klasyfikować według kryteriów takich jak: chemiczna (tlenki, kwasy, zasady, sole), strukturalna (związki koordynacyjne i kompleksy), a także według stanu skupienia (gazy, ciecze, ciała stałe). Zastosowania obejmują produkcję nawozów (np. azotan amonu), cement i materiały ceramiczne, katalizę przemysłową, elektronikę i materiały elektroniczne (np. dielektryki, półprzewodniki), a także chemiczną obróbkę metali i syntezę chemiczną.

Historia: chemia nieorganiczna rozwinęła się jako odrębna gałąź chemii w XVII–XIX wieku, kiedy nasilały się badania minerałów, związków metali i reakcji bez węgla organicznego. Współczesna chemia nieorganiczna obejmuje krystalografię, chemię materiałów, projektowanie katalizatorów oraz chemiczne zastosowania w geochemii i astrochemii. Granice między chemią organiczną a nieorganiczną są płynne, zwłaszcza w obszarach takich jak związki koordynacyjne i metaloorganiczne.