mikroserwisy

Mikroserwisy, zwane także architekturą mikroserwisów, to styl projektowania aplikacji polegający na tworzeniu systemu jako zestawu małych, niezależnie wdrażanych usług. Każdy mikroserwis realizuje określone działanie biznesowe, posiada własną logikę, dane i interfejsy komunikacyjne. Komunikacja między serwisami odbywa się za pomocą lekkich protokołów, najczęściej HTTP/REST lub gRPC, a często także poprzez asynchroniczne mechanizmy wymiany wiadomości. W odróżnieniu od monolitu, mikro-serwisy są projektowane do niezależnego rozwoju i wdrażania.

Główne zalety tego podejścia to autonomia zespołów deweloperskich, możliwość skalowania poszczególnych usług zgodnie z zapotrzebowaniem, lepsza izolacja błędów i ryzyka, a także możliwość stosowania różnych technologii w zależności od potrzeb każdej usługi. Mikroserwisy ułatwiają wprowadzanie nowych funkcji i szybkie reagowanie na zmiany rynku, ponieważ zmiany w jednej usłudze niekoniecznie wpływają na cały system.

Wyzwaniem są złożoność systemu rozproszonego, opóźnienia sieci, problemy z przechowywaniem spójności danych i obsługą transakcji rozproszonych. Wymagana jest zaawansowana obserwowalność, monitorowanie i logowanie, a także testowanie kontraktów API i wersjonowanie interfejsów. Utrzymanie środowiska kontenerowego, orkiestracji (np. Kubernetes) oraz praktyk DevOps może być kosztowne i wymaga odpowiedniej kultury organizacyjnej.

W praktyce mikroserwisy stosuje się wraz z wzorcami takimi jak granice kontekstów (domain-driven design), API gateway, service discovery, komunikacja synchroniczna i asynchroniczna, brokerzy wiadomości, circuit breakers oraz monitorowanie i tracing. Wybór technologii i sposobu integracji zależy od kontekstu biznesowego i wymagań niefunkcjonalnych.