mechanoreceptorów

Mechanoreceptory to grupa receptorów sensorycznych, które reagują na bodźce mechaniczne – dotyk, nacisk, wibracje, rozciąganie oraz zmiany napięcia w skórze i innych tkankach. Przetwarzają energię mechaniczną na sygnały elektryczne, generując potencjały receptorowe i zwykle impulsacje nerwowe przekazywane do ośrodkowego układu nerwowego. W korze czuciowej oraz układzie dotykowym mózgu powstaje wyraźne odczucie dotyku i jego charakterystyka.

W skórze występują cztery podstawowe mechanoreceptory powierzchniowe: ciałka Merkela (SA I), ciałka Meissnera (RA I), ciałka Ruffiniego (SA II) i ciałka Paciniego (RA II). Każdy z nich charakteryzuje się inną adaptacją (wolna lub szybka) i odpowiada na różne cechy bodźca, takie jak stałe dotykanie, zmiana nacisku, subtelne różnicowanie kształtu i wibracje o określonych częstościach. Receptory te przekazują sygnały drogami nerwowymi Aβ, które prowadzą do precyzyjnego odczuwania dotyku i propriocepcji.

Poza skórą mechanoreceptory znajdują się w mięśniach i ścięgnach (receptory mięśniowe i organ Golgiego) odpowiedzialne za propriocepcję i monitorowanie napięcia mięśniowego. W uchu wewnętrznym komórki rzęsowe w ślimaku (narząd Cortiego) odpowiadają za słyszenie, a w błędniku – za równowagę.

Transdukcja mechaniczna najważniejszymi kanałami są mechanosensitive Piezo1 i Piezo2, które otwierają się w odpowiedzi na odkształcenie błony, prowadząc do napływu jonów i powstania potencjału czynnościowego. Mechanoreceptory odgrywają kluczową rolę w codziennym funkcjonowaniu dotyku, koordynacji ruchu i rozpoznawaniu otoczenia.