literackoterminologiczny

Literackoterminologiczny to przymiotnik używany w języku polskim do opisania zjawisk, pojęć lub materiałów związanych z terminologią literacką. Służy do kwalifikowania naukowych tekstów, analiz i zagadnień, które posługują się specjalistycznym słownictwem charakterystycznym dla literatury i badań nad nią.

Etymologia tego wyrazu łączy morfemy literacki- i terminologiczny (od terminologia), z sufiksem -iczny, tworząc przymiotnik oznaczający „odnoszący się do terminologii literackiej”. Używa się go w kontekście akademickim, gdy chce się podkreślić, że omawiane pojęcia, narzędzia analityczne lub materiały badawcze należą do dziedziny terminologii literackiej.

Zastosowanie obejmuje opis pojęć i dyskursu używanego w literaturoznawstwie, stylistyce, narratologii i pokrewnych dziedzinach. Mogą to być takie konstrukt’y jak „język literackoterminologiczny”, „analiza literackoterminologiczna” czy „zbiór pojęć literackoterminologicznych”. Termin ten wskazuje na specyficzny charakter języka i metod badawczych stosowanych w literaturze i jej teoretycznych ujęciach.

Zakres pojęć obejmuje m.in. narracyjne techniki, gatunki literackie, figuracje stylistyczne, symbolikę, intertekstualność oraz terminy z zakresu poetyki i krytyki. Jest to pojęcie stosunkowo specjalistyczne, częściej używane w pracach naukowych niż w publicystyce.

Zobacz także: terminologia literacka, literaturoznawstwo, narratologia.