identyfikatorze

Identifikator (w formie identyfikatora) to wartość lub kod służący do odróżnienia pojedynczego obiektu od innych w systemie. W polskim języku identyfikator ma różne przypadki, a identyfikatorze jest mowa o formie lokatywnej lub o niej samej w kontekście użycia w zdaniach takich jak w identyfikatorze użytkownika.

W informatyce i zarządzaniu danymi identyfikator jest unikatową wartością przypisaną do obiektu, użytkownika, rekordu bazy danych czy urządzenia, umożliwiając jego identyfikację, wyszukiwanie i łączenie informacji w różnych systemach. Identyfikator nie musi zawierać jasnych informacji o samym obiekcie; często bywa zaprojektowany jako tak zwany identyfikator „opaque” (np. losowy), co utrudnia wywnioskowanie szczegółów z samej wartości.

Rodzaje identyfikatorów obejmują m.in. identyfikatory użytkowników (ID użytkownika), klucze główne w bazach danych, identyfikatory sesji, identyfikatory urządzeń, adresy IP oraz identyfikatory unikalne na skalę globalną, takie jak UUID/GUID. UUID (RFC 4122) to 128-bitowy identyfikator często zapisywany w postaci zsynchronizowanych znaków heksadecymalnych, na przykład 123e4567-e89b-12d3-a456-426614174000.

W projektowaniu danych identyfikatory powinny być unikalne, stabilne i, jeśli to możliwe, jawne tylko poza kontekście implementacyjnym. Mogą być trwałe (persistujące) lub efemeryczne (zmienne w czasie). Z punktu widzenia bezpieczeństwa identyfikator nie powinien sam w sobie stanowić dowodu tożsamości; niektóre praktyki sugerują używanie opaque tokens i odpowiednich mechanizmów uwierzytelniania i autoryzacji, aby zapobiegać nadużyciom i numerowaniu zasobów.

Identyfikatorze odnosi się do wielu kontekstów, od bazy danych po protokoły sieciowe. See also: UUID, GUID, OID, klucz główny.