helikopterëve

Helikopterët, gjithashtu të njohur si aeroplanë rrotullues, janë aeroplanë që përdorin një ose më shumë rrota për të krijuar një forcë ngjitjeje vertikale. Kjo i lejon helikopterët të ngjiten, zbresin, fluturojnë përpara, prapa, majtas dhe djathtas, dhe të mbeten në ajër pa lëvizje. Helikopterët janë të përdorur për një gamë të gjerë aplikimesh, duke përfshirë transportin e personave, transportin e mallrave, zbulimin dhe shpëtimin, dhe operacionet ushtarake.

Historia e helikopterëve filloi në fillim të shekullit të 20-të, me pionierët si Étienne-Jules Marey dhe Frank Cole. Helikopteri i parë që arriti të fluturojë ishte AEA C.1, i projektuar nga Henry Folland dhe i ndërtuar nga Geoffrey de Havilland në 1920. Në dekadat e mëvonshme, helikopterët u zhvilluan më tej, duke u bërë më të fuqishëm, më të shpejtë dhe më të sigurtë.

Helikopterët modernë përdorin një numër teknikash për të kontrolluar fluturimin e tyre, duke përfshirë rrotat kryesore dhe rrotat e stabilizimit. Rrotat kryesore prodhojnë forcën kryesore ngjitëse, ndërsa rrotat e stabilizimit kontrollojnë rrotullimin dhe stabilitetin e helikopterit. Helikopterët mund të fluturojnë në një gamë të gjerë kushtesh vërejtjeje, duke përfshirë mot të keq, borë dhe dëborë.

Helikopterët kanë një gamë të gjerë aplikimesh civile dhe ushtarake. Në sektorin civil, ata përdoren për transportin e personave dhe mallrave, zbulimin dhe shpëtimin, dhe operacionet e energjisë. Në ushtri, helikopterët përdoren për transportin e trupave, zbulimin dhe shpëtimin, dhe operacionet ushtarake. Helikopterët janë një pjesë e rëndësishme e infrastrukturës së transportit dhe zbulimit në mbarë botën.