fotoreseptörlerinden

Fotoreseptörlerden retina üzerinde bulunan ışığa duyarlı hücrelerdir ve ışığı elektrik sinyallerine çevirirler. İki ana tipi vardır: çubuklar (çubuklar) ve koniler (koniler). Çubuklar düşük ışıkta yüksek duyarlılığa sahiptir, renk görmezler ve gece görüşünde baskın rol oynarlar; koniler ise daha az duyarlı olmakla birlikte yüksek görsel keskinlik ve renk görmeyi sağlarlar. Koniler üç tip fotopigment içerir: S-konileri (kısa dalga boyları), M-konileri (orta) ve L-konileri (uzun). Bu üç tipin kombinasyonu renk ayrımını mümkün kılar.

Fotopigmentler ve fototransdüksiyon süreci, ışıkla aktive olduğunda başlar. Çubuklarda rodopsin, konilerde ise fotopsinler bulunur. Işık, 11-cis-retinal’in all-trans-retinal’e dönüşmesiyle fotopigmenti aktive eder. Bu değişiklik, opsin ile birlikte transducin adlı G-proteinini aktive eder ve PDE6 üzerinden cGMP’yi azaltır. Düşen cGMP, cyclic nucleotide-gated kanallarını kapatarak Na+ ve Ca2+ girişini azaltır; hücre hiperpolarize olur ve glutamat salınımı azalır. Bu değişim, bipolar hücreler ve ardından gangliyon hücreleri aracılığıyla beyne iletilen sinyallere yol açar.

Dağılım ve işlev: Çubuklar retina periferinde yoğundur; koniler merkezi retina, özellikle fovea centralis’te yoğunlaşır. Fovea’da koni yoğunluğu çok yüksekken çubuklar yoktur. Bu düzenleme, karanlıkta sensitiviteli ağların genel görünümünü ve foveal keskinliği sağlar. Klinik olarak, fotoreseptör hasarı retinopati ve makula dejenerasyonu gibi hastalıklara yol açabilir. Karanlık uyum testleri ve elektroretinografi (ERG) bu hücrelerin fonksiyonunu değerlendirmede kullanılır.