emigracji

Emigracja to proces opuszczania własnego kraju w celu długotrwałego lub trwałego osiedlenia się za granicą. W ujęciu demograficznym emigracja opisuje ruch ludności z kraju pochodzenia; imigracja natomiast oznacza napływ osób do danego kraju. Emigracja jest zjawiskiem złożonym i obejmuje różne motywacje oraz różne okresy pobytu.

Przyczyny emigracji obejmują czynniki wypychające i przyciągające: ekonomiczne (wyższe zarobki, lepsze warunki pracy), polityczne (reżimy, prześladowania), społeczne (edukacja, opieka zdrowotna) oraz rozwijające się sieci migracyjne. Do typów należą migracja ekonomiczna, polityczna, uchodźcza, studencka, sezonowa oraz emigracja zarobkowa; granice między nimi bywają płynne.

Skutki emigracji są wieloaspektowe. Dla kraju wysyłającego migracja może ograniczać zasoby ludzkie i demografię, lecz przynosi także remitancje, transfer wiedzy i impuls do przedsiębiorczości. Dla kraju przyjmującego emigracja wpływa na strukturę demograficzną, rynek pracy i koszty systemów socjalnych; bywa źródłem brain drain lub brain gain w zależności od polityki i kontekstu.

Historia emigracji z Polski obejmuje ruchy od XIX wieku do Ameryki Północnej; po 1989 obserwowano napływ do krajów Zachodu. Po wejściu Polski do Unii Europejskiej w 2004 nastąpił znaczny wzrost mobilności. Współcześnie migracja jest zjawiskiem globalnym, napędzanym różnicami ekonomicznymi, konfliktami i zmianami klimatu. Regulacje prawne określają status emigranta, wjazd i pobyt, oraz programy integracyjne w krajach docelowych.