bindingslengten

Bindingslengten is een term die in de theoretische taalkunde wordt gebruikt om de afstand aan te duiden tussen een binder (bijvoorbeeld een antecedent of een binder) en het deel van de zin dat ermee verbonden is (het gebonden element, zoals een voornaamwoord of een anafor). Het concept wordt gebruikt om localityregels of afstandsbeperkingen in bindende relaties te bespreken, en komt voor in onderzoeken naar cross-linguistische variatie in binding.

Metingen van bindingslengten kunnen op verschillende manieren plaatsvinden. Een gebruikelijke methode is de structurele afstand, die wordt gemeten als de minimale padlengte tussen binder en gebonden element in de syntactische boom (bijvoorbeeld het aantal knopen tussen beiden). Een andere maat is de lineaire afstand, oftewel het aantal woorden tussen binder en gebonden element op de oppervlaktelening. Sommige studies onderscheiden bovendien een bindingsdomein (zoals een XP- of CP-domein) om lokaal versus niet-lokaal binding te contrasteren.

Toepassingen van bindingslengten zijn onder meer het evalueren van locality in binding theory (bijvoorbeeld principes A en B) en het vergelijken van talen wat betreft bindende relaties. Korte bindingslengten duiden vaak op locality van binding, terwijl langere lengtes gelegenheid geven aan langer afstandsbinders. De termijn wordt vooral gebruikt in syntactische en cross-linguïstische onderzoeksmethoden, vaak in combinatie met parsers en corpusanalyse.

Zie ook: binding theory, syntactische afstand, anafora, pronombreferentie.