afschrijvingsmethoden

Afschrijvingsmethoden zijn technieken die organisaties gebruiken om de aanschaf- en ontwikkelingkosten van materiële vaste activa over hun verwachte gebruiksduur te verdelen in de financiële verslaggeving en voor fiscale doeleinden. Het doel is om de kosten te koppelen aan de perioden waarin het asset economische baten oplevert en zo de jaarrekening een getrouwer beeld te geven van de resultaten en de vermogenspositie.

De lineaire afschrijving is de meest gebruikte methode. Hierbij wordt de jaarlijkse afschrijving berekend als (aanschafprijs minus restwaarde) gedeeld door de verwachte levensduur. De uitgaven zijn gelijkmatig verdeeld over de jaren. Degressieve afschrijving daarentegen schrijft in de eerste jaren een hoger bedrag af en neemt na verloop van tijd af, doorgaans via een vast percentage van de boekwaarde. Deze methode weerspiegelt vaak het hogere verbruik aan het begin van de levensduur.

Eenheidsafschrijving (units-of-production) kent de afschrijving toe op basis van feitelijk gebruik of productieaantallen, bijvoorbeeld per machine-uur of per aantal geproduceerde eenheden. Progressieve afschrijving, waarbij de afschrijving in latere jaren toeneemt, is minder gangbaar maar kan passend zijn voor activa die in de loop der tijd meer onderhoud of efficiëntere benutting vereisen.

Bij het kiezen van een methode spelen factoren mee zoals de verwachte levensduur, restwaarde, fiscale regels en de gewenste financiële rapportage. De gekozen methode moet consistent worden toegepast en indien nodig bij veranderde omstandigheden correct worden vermeld in de toelichtingen. Veranderingen in methode vereisen vaak toelichting en herberekening, zodat de jaarrekening vergelijkbaar blijft.