Sárameiðslum

Sárameiðslum er íslenskt hugtak sem uppskriftar meiðsli sem tengjast sárum og umgjörð þeirra, þ.e. skemmdum á húð og undirliggjandi vefjum sem fylgja sárum. Hugtakið nær yfir bæði tilvik þar sem sár slipur eða er opið og þar sem sár vex eða bólgnir og sýkingarhætta verður til. Sárameiðsl eru oft afleiðingar áverkabylgju, operatífar sárssjúkdóma eða versnandi þroska sára vegna hreyfingar, þrýstings eða sýkinga.

Einkenni sárameiðsla geta verið mismunandi eftir eðli sársins en þau samanstenda oft af verk, sárverk, roða og bólgu kring sári, útferð frá sári, auknum sársauka við hreyfingu og stundum missi tiltekinna vefja. Ef sárið sýkist eða bólgan nær til annarra vefja, geta einkennin aukist og heildar batateknið orðið lengra.

Meðferð sárameiðsla markar viðhorf sem hefðbundin eða sérhæfð; grundvallað er á hreinsun sárs, dekubribi (debridement) ef nauðsyn krefur, og notkun áótækja sem hindra sýkingu og stuðla að gróanda. Mikilvægt er að halda sárinu hreinu, verja það með sterilri with, og leggja kapp á tetanus bólusetningu þegar þörf er. Ef sárið er djúpt, stærra, blæðir sterkt eða sýnist sýkt, ætti að leita læknis strax.

Fylgikvillar sárameiðsla geta verið sýking, dreginn gróandi, langvarandi bólga og minnkaður hreinleiki sárs. Forvarnir felast í réttum sármeðferð, hreinlæti, notkun öruggrar verndarbúnaðar og tíma-samræmdu eftirliti.