Standalonebeeld

Een standalonebeeld is een driedimensionale sculptuur die vrijstaand is en vanuit alle hoeken kan worden bekeken. Het onderscheidt zich van reliëfs of muurbeelden doordat het geen achtergrond nodig heeft en op een sokkel of fundament staat. Het begrip benadrukt de waarneming van ruimtelijkheid en vorm in de ronde.

Standalonebeelden variëren in formaat van klein tot monumentaal. Veelvoorkomende materialen zijn steen, metaal (bijvoorbeeld brons of staal), hout en keramiek. Omdat het van alle kanten zichtbaar is, zijn balans, stabiliteit en volume essentieel voor de esthetiek en leesbaarheid van het werk.

Het vervaardigen van een standalonebeeld omvat verschillende methoden, zoals houwen (het verwijderen van materiaal), modelleren (opbouwen van materiaal), giettechnieken (voor metaal) en assemblage van meerdere delen. Het proces kan schetsen, maquettes en proefstukken omvatten, en vraagt vaak om een sokkel of voetstuk voor stabiliteit.

Historisch kent het standalonebeeld een lange traditie in de beeldhouwkunst. Het komt voor in de oudheid, wordt in de Renaissance verder ontwikkeld en blijft centraal in moderne en hedendaagse beeldhouwkunst. In musea en openbare ruimten vervult het standalonebeeld een rol als identiteitsdrager, gedenkteken en artistiek object dat de ruimte draagt. De ervaring wordt vergroot doordat toeschouwers eromheen kunnen wandelen.

Standalonebeeld onderscheidt zich van reliëf doordat het niet aan een achtergrond is gebonden; het staat in het rond en nodigt uit tot rondomzien.