Röntgendiffraktsioon

Röntgendiffraktsioon, ook bekend as X-straaldiffraksie (XRD), is 'n tegniek wat gebruik word om die kristalstruktuur van materiale te bepaal. Dit behels die bestraling van 'n monster met röntgenstrale en die meting van die hoe die strale verstrooi word. Die verstrooide strale vorm 'n patroon wat uniek is vir die spesifieke kristalrooster van die materiaal. Deur hierdie patroon te ontleed, kan wetenskaplikes inligting verkry oor die rangskikking van atome binne die kristal, insluitend die afstande tussen hulle en die hoeke van die bindings.

Hierdie tegniek is van kardinale belang in verskeie wetenskaplike dissiplines. In materiaalwetenskap word dit gebruik om die samestelling en struktuur van nuwe materiale te karakteriseer, om spannings in materiale te meet en om defekte te identifiseer. In chemie word dit gebruik om die struktuur van molekules te bepaal, veral dié wat in kristallyne vorm voorkom. Farmaseutiese navorsing gebruik XRD om die polimorfisme van dwelmverbindings te bestudeer, wat hul oplosbaarheid en stabiliteit kan beïnvloed. Geologie en mineralogie gebruik die tegniek om minerale te identifiseer en hul vormingstoestande te verstaan. Die beginsels agter röntgendiffraktsioon is gebaseer op Bragg se wet, wat die verhouding beskryf tussen die golflengte van die röntgenstrale, die afstand tussen kristalvlakke en die invalshoek van die strale.