Notendahegðun

Notendahegðun er sú hegðun sem nemendur sýna í skóla- og menntunarsamfélagi. Hún nær yfir allt frá þátttöku í kennslustundum og samskiptum við jafnöldrum og starfsfólk til hegðunar sem hefur áhrif á nám, öryggi og samveru innan skóla. Notendahegðun mótar og endurspeglar bæði persónulega þróun nemenda og starfsemi skóla.

Helstu gerðir notendahegðunar skiptast oft í jákvæða hegðun (t.d. þátttaka, forvitni, samvinna) og truflandi eða áskorandi hegðun (t.d. trufla kennslu, ofbeldi, fjarvistir).

Áhrif og þættir: ýmsir þættir hafa áhrif á notendahegðun, þar á meðal einstaklingsþættir (þroski, geðheilsa, reynsla af heimili), skólaumhverfi (klíma skóla, kennsluaðferðir, dagskipulag) og félagslegt umhverfi (vinna með jafnöldrum, fjölskylduaðstæður).

Til að styðja við jákvæða hegðun beita skólar oft heildrænni nálgun. Þetta felur í sér forvarnar- og styðjandi kerfi (PBIS), reglur og skýr viðmið, jákvæð umbun og reglulega endurmat. Einnig eru notaðar endurreisnarræður (restorative practices) til að leysa deilur og bæta samskipti innan samfélags nemenda. Einstaklings- og hópstuðningur er veittur eftir þörfum, með sálfræðilegu, atferlislegu eða náms- og ráðgjöf.

Fag- og stefnumótun: Notendahegðun er mæld til að meta árangur uppbyggðra kerfa. Skólar hafa almennt stefnu í að tryggja sanngjarnt meðferð, fjölbreyttan stuðning og samráð við foreldra og nemendur, með markmið að gera skóla öruggari, innihaldsríkan og lærdómsríkan.