Lokaákvörðun

Lokaákvörðun er hugtak í íslenskri stjórnsýslu sem vísar til endanlegrar ákvörðunar sem gefin er af opinberri stofnun eða stjórnvaldi þegar fyrri málsmeðferð hefur verið lokið. Hún markar upphaflega lok málsins og ákveður réttaráhrif fyrir þær aðila sem málið var snert. Orðið samanstendur af loka, sem þýðir endanlegt eða síðasta, og ákvörðun, sem þýðir ákvörðun eða úrlausn.

Efni lokaákvörðunar felur venjulega í sér: tiltekna málsmeðferð, lagastoð, þá staðhæfingu sem byggð er á forsendum og að lokum ákvörðunin sjálfa með dagsetningu og undirritun gefanda stofnunar. Hún getur einnig innihaldið leiðbeiningar um aðild að samtali um frekari úrbætur eða gagnvart öðrum stigum ferlisins, ef það á við.

Með hvaða hætti lokaákvörðun er borin undir meðferð? Í flestum réttar- og stjórnsýslufyrirkomulagi er hægt að skjóta lokaákvörðun til æðra stjórnsýslu eða fürsáttar til dómstóla innan tiltekins frests. Tilvist réttar til áfrýunar eða æðra mats fer eftir viðeigandi löggjöf og ferli málsins. Ef áfrýun eða önnur úrlausn er ekki til staðar, er ákvörðunin venjulega bindandi.

Algengar svið notkunar lokaákvörðunar eru byggingar- og skipulagsmál, leyfisveitingar, félagslegar greiðslur, skattamál og refsivandin sem varða stjórnsýslu. Hugtakið er einnig notað í innanhúss stofnunum og stjórnum þar sem afmarkað er endanlegt framtak af málsmeðferð og uppfyllingu starfsreglna.

Sjá einnig: ákvörðun, úrskurður, stjórnsýsluferli.