Homopolymeren

Homopolymeren zijn polymeren die uitsluitend uit één type monomeereenheid bestaan; de keten bestaat uit herhalende identieke bouwstenen. Ze ontstaan door polymerisatiereacties waarbij één monomeersoort onder geschikte omstandigheden aan elkaar koppelt, bijvoorbeeld via ketting- (radicaal-, cationische of anionische) of stapgroeipolymerisatie. Belangrijke voorbeelden zijn polyethyleen, polypropyleen, polystyreen, poly(methylmethacrylaat) en homopolymeer PVC.

De fysische en chemische eigenschappen van homopolymeren worden bepaald door de aard van het monomeer, de molecuulmassa, de molecuulgewichtsverdeling, de tacticiteit (stereochemie) en de mate van kristalliniteit. Deze factoren beïnvloeden smelt- en glastransitietemperatuur, mechanische sterkte, chemische bestendigheid en verwerkbaarheid. Homopolymeren kunnen helder of troebel, hard of taai zijn, afhankelijk van hun structuur en verwerking.

In vergelijking met copolymeren, die twee of meer verschillende monomeren combineren, bieden homopolymeren vaak eenvoudiger voorspelbare eigenschappen en productie. Nadelen kunnen beperkte eigenschapsvariatie en minder aanpasbaarheid zijn. Industriële toepassingen zijn breed: verpakkingen, bouwmaterialen, consumentengoederen en medische hulpmiddelen. Homo-polymeren worden ook vaak gebruikt als referentiematerialen bij onderzoek en als componenten in mengsels en additieven om gewenste materiaaleigenschappen te bereiken.