Hljóðstyrkur

Hljóðstyrkur er hugtak sem almennt lýsir hversu sterkt hljóð er eða hversu sterkt það virkar á hlustanda. Í vísindalegri notkun er hljóðstyrkur oft mældur sem hljóðstyrkurstig (sound pressure level, SPL) í desíbölum (dB). SPL er mæling á breytingum í loftþrýstingi sem hljóðið veldur og gefur til kynna kraft hljóðsins miðað við tiltekið viðmið. Að auki er upplifun hlustanda af hljóðstyrk einnig þættur sem kallast loudness og háð tíðni og eðli hljóðsins.

Til mælinga eru notaðir hljóðstyrkamælar sem mæla SPL. Mælingar geta verið með mismunandi tímaeiningum (t.d. fast eða slow) og með mismunandi tíðnivigtun. Algengustu útgáfurnar eru dB, dB(A) og dB(C). dB(A) tekur tillit til mannshlustar og er oft notuð í starfsumhverfi; dB(C) lýsir háum tíðnum og háværara hljóði. Dæmi: rólegt hús ca 30 dB, venjuleg samræði ca 60 dB, hávær tónhávaði eða verkfærahávaði ca 100 dB.

Notkun hljóðstyrks er mikilvæg í mörgum áttum eins og vinnuvernd, byggingarhönnun og reglugerðum. Mælingar fylgja stöðlum eins og ISO 1996 og IEC 61672, sem skilgreina mælingaraðferðir, einingar og skráningu gagna.