Duloksetyna

Duloksetyna jest lekiem przeciwdepresyjnym z grupy SNRI (inhibitor wychwytu serotoniny i noradrenaliny). Działa poprzez hamowanie zwrotnego wychwytu 5-HT i NE w synapsach, co zwiększa ich stężenia w mózgu.

Wskazana w leczeniu zaburzenia dużej depresji (MDD) i uogólnionego zaburzenia lękowego (GAD). Stosowana także w terapii neuropatii cukrzycowej, fibromialgii oraz przewlekłego bólu mięśniowo-szkieletowego (np. bólu kręgosłupa).

Dostępna w dawkach 20, 30 i 60 mg. Zwykle rozpoczyna się od 30 mg na dobę, a dawkę dostosowuje do odpowiedzi i tolerancji; typowy zakres to 60 mg/d, maksymalnie 120 mg/d. Dawkowanie może być modyfikowane u osób z chorobami wątroby lub w wieku podeszłym.

Po podaniu doustnym duloksetyna wchłania się szybko; biodostępność około 50%. Metabolizowana w wątrobie, głównie przez CYP1A2 i CYP2D6; jej aktywne metabolity wspierają efekt terapeutyczny. Lek wydalany jest głównie z moczem.

Najczęstsze działania niepożądane to nudności, suchość w ustach, senność lub bezsenność, zawroty głowy, zaburzenia żołądkowo‑jelitowe oraz nadmierne pocenie się. Mogą wystąpić zaburzenia seksualne; rzadziej cięższe uszkodzenia wątroby, hiponatremia i zespół serotoninowy, zwłaszcza w połączeniu z innymi lekami serotonergicznymi. Odstawienie nagłe może powodować objawy odstawienne, a u młodszych dorosłych – myśli samobójcze.

Przeciwwskazania i interakcje: nie wolno stosować z inhibitorami MAO; należy zachować odstęp po odstawieniu MAO. Należy unikać alkoholu i ostrożnie stosować z lekami wpływającymi na układ serotoninergiczny.

Ciąża i karmienie piersią: lek zwykle nie jest pierwszym wyborem; decyzję podejmuje lekarz, uwzględnia ryzyko i korzyści. Duloksetyna przenika do mleka matki.

Opracowany przez firmę Eli Lilly, wprowadzony na rynek w 2004 roku pod marką Cymbalta; obecnie dostępny w wielu krajach, także w postaci generycznej po wygaśnięciu patentu.