Chmury

Chmury to widoczne masy skondensowanej pary wodnej i kryształków lodu zawieszone w atmosferze. Powstają, gdy wilgotne powietrze unosi się, ochładza i osiąga warunki sprzyjające kondensacji, zwykle wokół cząstek pyłu tworzących jądra kondensacji. Dzięki ruchom pionowym i różnym procesom klimatycznym chmury przyjmują różne kształty i struktury, a ich obecność wpływa na ograniczenie lub przepuszczalność światła, co kształtuje warunki widzialności i temperatury na powierzchni.

Chmury klasyfikuje się według wysokości i budowy na kilka głównych typów. Chmury wysokie to cirrus, cirrostratus i cirrocumulus, tworzące się na wysokościach od około 5–13 km; mają włóknistą, cienką strukturę i często zwiastują zmianę pogody. Chmury średnie obejmują altostratus i altocumulus na wysokościach około 2–7 km, zwykle mają mleczny odcień i ograniczają widoczność. Chmury niskie to stratus, stratocumulus i cumulus, powstające poniżej około 2–3 km; często są masywne, warstwowe lub kopulaste i mogą przynosić opady. Chmury pionowe, takie jak cumulus congestus i cumulonimbus, rozwijają się od niskich poziomów ku wyższym i mogą sięgać wyżów troposfery; cumulonimbus to typ związany z burzami, silnym deszczem i wyładowaniami.

Powstawanie chmur zależy od adiabatycznego ochłodzenia powietrza, kondensacji i obecności cząstek jądra kondensacji. Mikrostruktura obejmuje drobne krople wodne i kryształki lodu; w miarę wzrostu gęstości odparowania zachodzą procesy, które prowadzą do opadów. Obserwacja i klasyfikacja chmur stanowią podstawę prognoz pogody, a pokrycie chmur mierzy się w oktach (okta); obserwacje satelitarne i radarowe wspomagają monitorowanie ich rozkładu.