öndunarstuðning

Öndunarstuðningur vísar til ýmissa aðferða og tækja sem notuð eru til að hjálpa einstaklingum að anda þegar líkaminn getur ekki sinnt því sjálfur á fullnægjandi hátt. Þetta getur verið nauðsynlegt vegna ýmissa sjúkdóma eða áfalla sem hafa áhrif á lungu, öndunarvöðva eða miðtaugakerfið.

Grunngerðir öndunarstuðnings eru ýmis konar og ná yfir allt frá einföldum aðgerðum til flókinna tæknilausna. Þetta getur falið í sér súrefnistöflur, sem veita aukið magn súrefnis beint inn í öndunarvegina, eða vélrænan öndunarstuðning sem veitir loftþrýsting til að hjálpa lungum að fyllast og tæmast.

Vélrænn öndunarstuðningur getur verið annaður (non-invasive) eða innrásargjarn (invasive). Annar stuðningur, eins og jákvæður þrýstingsstuðningur í öndunarvegi (CPAP eða BiPAP), er oftast veittur með grímu yfir nef eða nef og munn. Innrásargjarn stuðningur felur í sér að setja öndunarrör í barkann, oft tengt við öndunarvél.

Öndunarstuðningur er notaður á ýmsum sviðum heilbrigðisþjónustu, þar á meðal á gjörgæsludeildum, á sjúkrahúsum fyrir lungnasjúklinga, í heimahúsum fyrir fólk með langvinna lungnasjúkdóma eins og kæfisvefn eða lungnateppu, og í bráðri meðferð. Markmiðið er alltaf að tryggja nægilega súrefnisupptöku og koldíoxíð losun til að styðja lífsstarfsemi líkamans.