ónæmissvörun

Ónæmissvörun er heildarferli líkamans sem verndar gegn framandi efnum, sýklum og skaða. Ferlið skiptist í tvær meginstarfsemi: innfædda ónæmissvörun og sérhæfða (aðlögun) ónæmisvörun. Innfædda ónæmisvörun kemur fram hratt og byggist á frumum sem eru til staðar frá fæðingu, eins og átfrumum, NK-frumum og dendritic frumum, sem nota boðefni (cytokín) og komplementkerfið til að draga framfarir og háva bólgu. Hún tekur orku gegn margvíslegum framandi efnum án þess að skipta milli þeirra, og hún gerir vefjum kleift að kallar fram frekari varnaraðgerðir.

Sérhæfða ónæmisvörunin (aðlögun) þróast eftir fyrstu sýkingu og er markviss. B-frumur mynda mótefni sem bindast framandi efnum, útiloka þau eða merkja þau fyrir aðrar varnir. T-frumur geta drepið sýktar frumur eða hjálpað B-frumum við mótefnavalsvinnu. Eftir fyrsta áreitingu myndast minnisfrumur sem tryggja hraðari og sterkari svörun við endurteknum sýkingum.

Stjórnun og jafnvægi: Ónæmisvörunin er vel stýrð til að forðast ofnæmi og sjálfsofnæmi. T-regulatory frumur og aðrir valdaflokkar halda svarinu í réttum skorðum og draga úr óþarfa bólgu. Ójafnvægi eða vandamál í þessum ferlum getur leitt til immunodeficiency (ónæmisbilunar), ofnæmis (allergi) eða autoimmunity (sjálfsofnæmi).

Notkun í læknisfræði: Ónæmisvörunin er grunnstoð í varnarstarfi líkamans og grunnið að bóluefni og immunotherapy. Bóluefni ætla að örva sérhæfða ónæmisvörun og skila minnisfrumum sem veita vernd gegn framtíðarsýkingum.