Ónæmiskerfissjúkdómar

Ónæmiskerfissjúkdómar eru sjúkdómar sem hafa áhrif á ónæmiskerfið, sem er flókið net af frumum, vefjum og líffærum sem vinna saman til að verja líkamann gegn sýkingum. Þessir sjúkdómar geta komið fram á marga mismunandi vegu, allt frá ofvirkni ónæmiskerfisins til vanvirkni.

Ein algeng tegund ónæmiskerfissjúkdóma eru sjálfónæmissjúkdómar. Í þessum tilfellum ræðst ónæmiskerfið ranglega á eigin heilbrigðu frumur og vefi líkamans. Dæmi um slíka sjúkdóma eru iktsýki, rauðir úlfar og sykursýki af tegund 1. Afleiðingar þessarar óeðlilegu ónæmisvirkni geta verið bólga, vefjaskemmdir og truflun á starfsemi líffæra.

Önnur tegund eru ónæmisskortssjúkdómar, þar sem ónæmiskerfið er vanvirkara en ella og líkaminn hefur erfiðara með að berjast gegn sýkingum. Þetta getur verið arfgengt, eins og í tilfelli alvarlegs samfellds ónæmisskorts (SCID), eða áunninn, eins og í tilfelli alnæmis (HIV/AIDS). Fólk með ónæmisskort er mun næmara fyrir ýmsum sýkingum.

Ofnæmi er einnig flokkað sem ónæmiskerfissjúkdómur. Í því tilfelli ofhugsar ónæmiskerfið ógnir frá efnum sem eru almennt skaðlaus, svo sem frjókornum, ryki eða ákveðnum matvælum. Þetta leiðir til ofnæmisviðbragða sem geta verið allt frá vægum húðertingu til lífshættulegs bráðaofnæsis.

Greining og meðferð ónæmiskerfissjúkdóma getur verið flókin og fer eftir tegund og alvarleika sjúkdómsins. Meðferðir geta falið í sér lyf til að dempa ónæmiskerfið, til að styðja við ónæmisstarfsemi, eða til að draga úr einkennum. Rannsóknir á þessum sjúkdómum eru áframhaldandi til að bæta skilning og þróa betri meðferðir.