zaufaniem

Zaufanie to pojęcie z zakresu psychologii, socjologii i nauk społecznych, oznaczające gotowość do powierzania innym decyzji i ryzyka na podstawie oczekiwań, że będą oni działać rzetelnie, uczciwie i kompetentnie. W polszczyźnie forma zaufaniem – instrumentalny przypadek rzeczownika zaufanie – pojawia się w konstrukcjach opisujących sposób lub narzędzie powierzania zaufania, na przykład obdarzyć kogoś zaufaniem.

Etymologicznie zaufanie pochodzi od czasownika ufać (to trust) i powstało w procesie nominalizacji, typowym dla tworzenia abstrakcyjnych nazw w języku polskim. Zaufanie odnosi się do relacji między jednostkami, a także do relacji z instytucjami, organizacjami i systemami.

W użyciu wyróżnia się kilka ujęć. Zaufanie może oznaczać stosunek do innych ludzi („mam zaufanie do niego”), do instytucji („zaufanie do państwa”) i w skali społecznej – zaufanie publiczne lub społeczne, które jest przedmiotem licznych badań. W praktyce często rozróżnia się odcienie: zaufanie bywa uznawane za bardziej oparte na ocenianych cechach i doświadczeniu, podczas gdy ufność może być kojarzona z większą naiwnością lub bezkrytyczną wiarą.

Przykładowe wyrażenia obejmują obdarzyć zaufaniem, zyskać zaufanie, mieć zaufanie do kogoś i utracić zaufanie. Zaufanie odgrywa kluczową rolę w relacjach interpersonalnych, w funkcjonowaniu instytucji państwowych oraz w ekonomii, gdzie wyższy poziom zaufania obniża koszty transakcyjne i wspiera współpracę.