ratyfikacja

Ratyfikacja to formalny akt państwa, w którym potwierdza ono swoją zgodę na bycie związanym treścią umowy międzynarodowej. Jest to jedna z podstawowych faz procesu zawierania traktatów. Ratyfikacja następuje po fazie negocjacji i podpisania traktatu; w zależności od traktatu i systemu prawnego, istnieje możliwość, że podpis wystarczy do wejścia w życie w stosunku do danego aktu, a w innych przypadkach konieczna jest ratyfikacja.

Ratyfikacja różni się od podpisania traktatu i od akcesji. Podpis nie zawsze powoduje wiążące skutki prawne w całym państwie, a ratyfikacja upoważnia państwo do wiązania się zobowiązaniami na mocy prawa międzynarodowego. Akcesja natomiast dotyczy przystąpienia do już obowiązującej umowy w późniejszym czasie, bez uprzedniego podpisu państwa.

Procedura wewnętrzna różni się w zależności od systemu konstytucyjnego. Często wymaga zgody odpowiedniego organu ustawodawczego (na przykład parlamentu) i, zgodnie z przepisami danego państwa, podpisu głowy państwa lub specjalnego rozporządzenia wykonawczego. W niektórych sytuacjach może również być konieczny referendum.

Po ratyfikacji traktat staje się wiążący na mocy prawa międzynarodowego. W państwach domowa implementacja ratyfikowanego zobowiązania często wymaga przyjęcia odpowiednich aktów prawnych lub dostosowania przepisów, aby zapewnić zgodność z traktatem. Wejście w życie traktatu zwykle następuje na podstawie umowy: w momencie wymiany instrumentów ratyfikacyjnych, w określonej dacie lub od daty wejścia przewidzianej w traktacie.

Ratyfikacja odgrywa kluczową rolę w procesach międzynarodowych, takich jak przyjęcie umów handlowych, układów bezpieczeństwa czy traktatów praw człowieka; w państwach członkowskich organizacji międzynarodowych, takich jak Unia Europejska, ratyfikacja często wiąże się z dodatkowym poziomem zgodności legislacyjnej między władzami państwa a instytucjami regionalnymi.