przecznik

Przecznik to rzadko używany w polszczyźnie rzeczownik oznaczający osobę, która zaprzecza lub sprzeciwia się czemuś, czyli bezpośrednio przeczy pewnym twierdzeniom. Słowo wywodzi się od czasownika przeczyć, z dodanym sufiksalnym elementem -nik, co tworzy nazwę kogoś odpowiadającego za zaprzeczenie.

Znaczeniowo przecznik jest bliższy aktowi zaprzeczenia niż szerszemu pojęciu przeciwnika. O ile przeciwnik odnosi się do strony sporu lub rywala w danej kwestii, przecznik kładzie nacisk na sam fakt zaprzeczania lub zaprzeczające stanowisko. W praktyce w nowoczesnym języku użycie tego terminu jest ograniczone; częściej spotyka się opisy typu „osoba zaprzeczająca” lub czasem zapożyczenia z obcych języków, takie jak negator.

Zastosowania i rejestr językowy: przecznik występuje głównie w opracowaniach historycznych, literackich, filozoficznych lub naukowych niż w codziennej mowie. Może pojawić się w dyskusjach nad źródłami faktów, gdy autorzy chcą podkreślić sam akt zaprzeczania. Alternatywami są „zaprzecza”, „osoba zaprzeczająca” lub po prostu „przeczący” w zależności od kontekstu i preferencji stylistycznych.

Przecznik nie stanowi standardowego terminu w bieżącej polszczyźnie; zwykle zastępują go prostsze sformułowania opisujące zaprzeczanie lub zaprzeczającego. See also: zaprzeczać, przeczyć, przeciwnik.