polipropilenin

Polipropilenin (PP) polimeri, propilen monomerinin katalizör yardımıyla polimerize edilmesiyle oluşan bir termoplastiktir. İzotaktik formunda kristalli yapıya sahip olan PP, günümüzde en yaygın kullanılan termoplastikler arasında yer alır. İlk olarak 1950’lerde Giulio Natta ve iş arkadaşlarının Ziegler tipi katalizörlerle geliştirdiği polimer, hızla geniş uygulama alanı kazanmıştır.

Özellikler açısından PP’nin düşük yoğunluğu (yaklaşık 0,90 g/cm3), yüksek erime noktası (yaklaşık 160–170 °C) ve iyi kimyasal direnç gösterdiği söylenebilir. Genelde gıda ambalajları, film, şişeler ve kaplar, otomotiv parçaları, medikal cihazlar ve tekstil lifleri gibi farklı sektörlerde kullanılır. Sertlik ve ısı direnci izotaktik PP’nin belirli formlarında artarken, sındıktı/kristalli olmayan ataktik PP ise daha esnek ve çözünür tabanlarda farklı davranışlar sergiler. PP’nin UV direnci doğal olarak sınırlı olduğundan, dış ortama maruz kalan ürünlerde UV stabilizatörler ile katkılandırılır.

İşlenebilirlik açısından PP, enjeksiyon kalıplama, ekstrüzyon, blow molding ve calendering gibi birçok üretim yöntemiyle işlenebilir. Cam elyafı veya mineral dolgu katkılarıyla mekanik özellikler ve ısı direnci artırılabilir; polipropilenden güçlendirilmiş kompozitler de kullanılır.

Geri dönüştürülebilirliği için plastik kodu 5 ile işaretlenir. Mekanik geri dönüşüm, kontaminasyon ve sınırlı geri dönüşüm hattı nedeniyle zorluklar içerebilir; kimyasal geri dönüşüm seçenekleri de geliştirilmektedir. Çevresel etkilerinde, PP’nin fosil kökenli olması, yaşam döngüsü değerlendirmelerinde dikkate alınan konular arasında yer alır. PP, gıda temasına uygunluk için gerekli onaylar ile güvenli kullanım alanlarına sahiptir.