mikrodenetleyicileri

Mikrodenetleyicileri, tek bir entegre devrede CPU, bellek ve giriş/çıkış çevre birimlerini bir araya getiren gömülü bir bilgisayar sistemidir. Genelde kendi başına çalışan, ayrı bir işletim sistemi gerektirmeyen küçük cihazlarda kullanılır. Tipik olarak bir mikrodenetleyici, ROM/Flash bellek ile program depolar, RAM ile çalışma verilerini tutar, ve GPIO, zamanlayıcılar, ADC/DAC, PWM ile sensörler ve aktüatörlerle doğrudan iletişim kurar. Ayrıca UART, SPI, I2C gibi iletişim arabirimlerini içerebilir; bazı modellerde USB, CAN veya diğer ağlar da bulunabilir. Güç tüketimi ve maliyet açısından optimize edilmiştir.

Mimari açısından mikrodenetleyiciler, 8, 16 veya 32 bitlik çekirdekler içerebilir ve Von Neumann veya Harvard mimarisiyle yapılandırılabilir. Popüler aileler arasında AVR, PIC, ARM Cortex-M tabanlılar ve MSP430 bulunur. Tarihsel olarak mikrodenetleyiciler, CPU ve çevre birimlerini tek çipte birleştiren ilk çözümlerden bu yana gömülü sistemlerin temel unsuru haline gelmiştir; TI TMS1000 ve Intel 8051 gibi erken modeller bu hareketin öncülerindendir.

Geliştirme süreci, genelde bir IDE ve derleyici/derleme araçlarıyla gerçekleştirilir; programlar C veya Assembly dilleriyle yazılır ve üreticinin sağlayacağı programmer/debger araçlarıyla cihazlara yüklenir. Mikrodenetleyiciler, düşük güç tüketimi, düşük maliyet, gerçek zamanlı kontrol kapasitesi ve bağımsız çalışma gereksinimi olan uygulamalarda yaygın olarak tercih edilir. Ancak sınırlı bellek ve işlem gücü, karmaşık hesaplama veya çoklu görevler için sınırlama oluşturabilir.