dislocatiegedreven
Dislocatiegedreven is een term uit de materialenleer die verwijst naar plastische vervorming in kristallijne vaste stoffen die primair wordt bepaald door de beweging en interactie van dislocaties. Dislocaties zijn lineaire defecten in het kristalrooster die fungeren als dragers van plastische vervorming; rand- en schroefdislocaties spelen hierin een centrale rol.
Bij belasting bewegen dislocaties langs slipvlakken, gedreven door de schuifspanning volgens Schmid’s wet. Dislocaties kunnen ook
De ophoping van dislocaties en hun netwerken bepalen de macroscopische respons. Op nano- en microschaal tonen
Modellering gebeurt via discrete dislocatiedynamica (DDD) en crystal plasticity-finite-elementmodellen (CPFEM), die bewegingen en interacties van dislocaties
Experimenten zoals transmission-elektronenmicroscopie en in-situ mechanische tests leveren beeld van dislocatietopologie en werkverharding. Het concept is