abdukcji

Abdukcja, łac. abductio, ang. abduction, to termin używany w anatomii i fizjologii do opisu ruchu kończyny lub innego segmentu ciała wykonywanego na zewnątrz od osi pośrodkowej ciała. W polskim nazewnictwie najczęściej stosuje się synonim odwodzenie, a abdukcja bywa spotykana jako zapożyczenie w literaturze specjalistycznej. Etymologicznie wywodzi się z łacińskiego abducere – prowadzić na zewnątrz.

W praktyce abdukcja występuje w kilku stawach. Najważniejsze przykłady to odwodzenie ramienia w stawie barkowym oraz odwodzenie kończyny w stawie biodrowym. W stawie barkowym ruch rozpoczyna się od działania mięśnia supraspinatus, po czym kontynuowany jest przez mięsień naramiennik (deltoideus). W stawie biodrowym odwodnienie wykonywane jest głównie przez mięśnie pośladkowe średni i minimums, z udziałem innych mięśni obracających uda. Zakres ruchu oraz kontrola zależą od stanu układu mięśniowo‑nerwowego, więzadeł i stabilizacji obręczy barkowej i miednicy.

W innych dziedzinach abdukcja może mieć znaczenia techniczne lub mechaniczne, odnoszące się do ruchów na zewnątrz od osi, ale w języku medycznym i naukowym dominuje znaczenie anatomiczne. W polskim porządku terminów addukacja (odwodzenie w kontraście do addukcji) i odwodzenie stanowią core pojęcia pokrewne abdukcji. See also: addukacja, odwodzenie.