Radyotelemikasyon

Radyotelemikasyon, radyo dalgaları aracılığıyla veri iletimi, uzaktan izleme ve uzaktan komuta kapasitesi sağlayan bir iletişim ve otomasyon alanıdır. Genelde sensör verilerini merkezi bir kontrol noktasına iletmeyi ve gerektiğinde operasyonları uzaktan yürütmeyi amaçlar. Bu yaklaşım, fiziksel olarak dağınık sistemlerin birbirine bağlanmasını kolaylaştırır.

Bir radyotelemikasyon sisteminin temel bileşenleri, bir radyo vericisi ve alıcısından oluşan bir transceiver, antenler, ölçüm sensörleri veya cihazlar, veri toplama ve kontrol merkezi iletilen verileri işleyen yazılım katmanlarıdır. Ayrıca, hata düzeltme, zaman senkronizasyonu ve güvenlik protokolleri gibi dijital katmanlar da bulunur.

İletişim, genelde analog ve dijital modülasyon tekniklerini kullanır; frekans aralıkları VHF/UHF, MF/HF gibi bandlarda çalışabilir. Veri iletim hızları, güvenlik gereksinimleri ve sahadaki engeller nedeniyle değişir. Sistemler, SCADA, IoT veya benzeri platformlarla entegrasyon sağlar ve güvenlik için şifreleme, kimlik doğrulama ve erişim kontrolü uygulanır.

Radyotelemikasyon, elektrik iletim ve dağıtım şebekeleri, su ve doğal gaz altyapıları, ulaşım ve lojistik operasyonları, endüstriyel otomasyon, çevresel izleme, güvenlik ve acil durum iletişimi ile hava ve deniz taşıtları için uzaktan izleme ve kontrol imkanı sunar.

Frekans tahsisi ve uluslararası uyum, ITU-R ve ilgili bölgesel kurumlar tarafından yönetilir. Ülkeler, lisanslı veya lisanssız bandlar, güç sınırları ve güvenlik gerekliliklerini belirler. Sistem güvenliği için uçtan uca kriptografi ve güvenlik protokolleri giderek önem kazanır.

Radyotelemikasyon, 20. yüzyılın erken dönemlerinden itibaren uzaktan veriye dayalı otomasyonlarda kullanıldı. Modern çözümler, SCADA ve IoT ile gerçek zamanlı veri toplama ve uzaktan kumanda yeteneklerini genişletmiş, sensör ağlarının yaygınlaşmasıyla önemli bir bileşen haline gelmiştir.