Pulsoksymetry

Pulsoksymetria to nieinwazyjna metoda monitorowania saturacji krwi tlenem (SpO2) oraz częstości tętna. Wykorzystuje czujnik optyczny umieszczany najczęściej na palcu, rzadziej na uchu lub za pomocą sondy. Przez skórę przechodzi światło, a urządzenie ocenia stan krwi poprzez pulsujący przepływ naczyń.

Zasada działania opiera się na różnicach w absorpcji światła czerwonego (około 660 nm) i podczerwonego (około 940 nm) przez utlenowaną i odtlenowaną hemoglobinę. Analizując sygnał pulsacyjny, oblicza się współczynnik pochłaniania i wyprowadza SpO2. Wykorzystuje się także sygnał pulsacyjny do określenia częstości tętna.

Zastosowanie pulsoksymetrii obejmuje monitorowanie podczas znieczulenia, opiekę na oddziałach intensywnej terapii, medycynę ratunkową oraz domową opiekę nad pacjentami z chorobami sercowo-naczyniowymi. Może być stosowana także w monitoringu bezdechu sennego podczas badań polisomnograficznych.

Ograniczenia obejmują możliwość zaburzeń wyników z powodu ruchu, zimnych kończyn, niskiej perfuzji, lakieru do paznokci, pigmentacji skóry, światła otoczenia, a także obecności methemoglobiny lub karboksyhemoglobiny. U noworodków pomiary mogą być mniej stabilne, a odczyty wymagają ostrożnej interpretacji w kontekście klinicznym.

Wartości SpO2 zwykle mieszczą się w zakresie 95–100% u zdrowych dorosłych; wartości poniżej 90% bywają interpretowane jako hipoksemia i wymagają oceny medycznej. Pulsoksymetria dostarcza także informacji o częstości tętna i trendach w czasie.