Klorofluorokarbonët

Klorofluorokarbonët, shpesh të shkurtuar si CFC, janë një grup komponimesh kimike organike që përmbajnë atome të klorit, fluorit dhe karbonit. Ato janë të njohura për stabilitetin e tyre kimik dhe vetitë jo-toksike, gjë që i bëri të përhapura në shumë aplikime industriale dhe komerciale nga mesi i shekullit të 20-të. CFC-të u përdorën gjerësisht si lëndë ftohëse në frigoriferë dhe kondicionerë, si propellantë në sprejat aerosol, si agjentë fryrës për shkumërat dhe si tretës.

Megjithatë, në fund të shekullit të 20-të, u bë e qartë se CFC-të kishin një efekt dëmshëm në shtresën e ozonit të atmosferës. Kur CFC-të arrijnë stratosferën, ata lirojnë atome klori që katalizojnë shkatërrimin e molekulave të ozonit. Kjo çoi në rritjen e nivelit të rrezatimit ultravjollcë (UV) që arrinte në sipërfaqen e Tokës, duke shkaktuar shqetësime për shëndetin e njeriut dhe ekosistemet.

Për t'iu përgjigjur kësaj sfide mjedisore, Protokolli i Montrealit u miratua në vitin 1987, një marrëveshje ndërkombëtare që synon eliminimin gradual të prodhimit dhe konsumimit të CFC-ve dhe substancave të tjera që dëmtojnë shtresën e ozonit. Si rezultat, përdorimi i CFC-ve ka rënë ndjeshëm dhe ato janë zëvendësuar nga substanca më të sigurta për mjedisin, të tilla si hidrofluorokarbonët (HFC) dhe hidrofluorklorokarbonët (HCFC), megjithëse edhe këto substanca kanë filluar të merren në konsideratë për potencialin e tyre të gazit serë.