Elektrokardiologia

Elektrokardiologia to gałąź kardiologii zajmująca się elektrycznymi właściwościami serca, jego rytmem oraz przewodnictwem. Głównym narzędziem jest elektrokardiografia (EKG/ECG), która rejestruje elektryczną aktywność serca i umożliwia ocenę arytmii, blokad przewodnictwa oraz niedokrwienia. W szerszym zakresie obejmuje także metodyMapujące i monitorujące pracę serca, a także interwencje terapeutyczne ukierunkowane na zaburzenia rytmu.

Diagnostyka elektrokardiologiczna obejmuje między innymi 12‑odprowadzeniowy EKG, monitorowanie Holtera i ambulatoryjne rejestrowanie elektrokardiograficzne w czasie aktywności codziennej, testy wysiłkowe z EKG, a także techniki z dalekiej lub domowej obserwacji rytmu. W zaawansowanych zastosowaniach używane są metody takie jak elektro- i sygnałowo-averowane EKG, a także mapowanie elektrofizjologiczne w leczeniu zaburzeń rytmu.

Procedury i terapie obejmują elektro- i elektrofizjologiczne badania inwazyjne, które mapują źródła arytmii i umożliwiają ablację („zniszczenie” patologicznych dróg przewodnictwa). Do leczenia zaburzeń rytmu zalicza się również implantację stymulatorów serca (pacemakerów) i defibrylatorów antyarytmicznych (ICD), a także programy zdalnego monitorowania pracy urządzeń. Elektrokardiologia odgrywa kluczową rolę w diagnostyce i leczeniu migotania przedsionków, tachykardii nadkomorowej i komorowej, zaburzeń przewodnictwa oraz ocenie ryzyka sercowego.

Historia elektrokardiologii wiąże się z odkryciem i rozwojem EKG na początku XX wieku, a także z wprowadzeniem monitoringu ambulatoryjnego w latach 60. XX wieku oraz postępem w mapowaniu elektrofizjologicznym i terapii ablacyjnej w późniejszych dekadach. Dziedzina ta jest istotna w praktyce klinicznej, badaniach i edukacji kardiologicznej.