Óorganísk

Óorganísk efnafræði er fræðigrein sem fjallar almennt um óorganísk efni og efnasambönd. Að meginreglu eru þau efni sem ekki eru byggð á kolefni-hydrogen byggingu. Í óorganískri efnafræði flokkast t.d. oxíð, sýrur og basar, salts og málm- og málmleysing efnasambönd, og mörg önnur sambönd. Athugið að sum kolefnissambönd eru samt talin óorganísk ef ef þau hafa ekki C-H tengsl; dæmi eru CO, CO2 og CN−.

Undirgreinar óorganískrar efnafræði eru meðal annars coordination chemistry (samsetningar- og tengingar milli málm-jónar og liganda), solid-state chemistry (efni í föstu ástandi) og bioinorganísk efnafræði (hlutverk málma í líffræðilegum ferlum).

Eiginleikar og notkun óorganískra efna koma fram í miklum sveigjanleika. Flest eru járn- eða málmleysing efni eða oxíð og hafa almennt há bræðslu- og suðumark. Flest þeirra eru í föstu formi við stofuhita og hafa mikilvægt hlutverk í iðnaði sem hráefni, sem klóra- og snyrti- efni, sem katalysarar og sem byggingarefni. Málmoxíð og önnur oxíð gegna lykilhlutverki í raforkni, sementi, gervingar og mörgum tækni- og líffræðilegum ferlum.

Dæmi um óorganísk efni eru salts eins og NaCl, oxíð eins og Fe2O3 og SiO2, sem og sýrustyggja efni eins og H2SO4 og basar eins og NH3. Vatn (H2O) er einnig dæmi um grundvallar óorganískt efni og hefur central hlutverk í mörgum aðferðum efnagreiningar og ferlum.